Po wybuchu powstania styczniowego w 1863 został skierowany przez komitet wschodnio-galicyjski na Węgry celem omówienia dostaw stamtąd broni do Galicji, gdzie miała być zorganizowana pomoc walczącym. Do wsparcia od Węgrów nie doszło, natomiast na rzecz powstania działała także żona Kozłowskiego, która wskutek tego ucierpiała na zdrowiu i zmarła.
Zaangażował się w działalność polityczną. Jego mentorami byli wuj Maurycy Kraiński oraz Leon Sapieha. Uchodził za polityka konserwatywnego. Był posłem do Sejmu Krajowego we Lwowie kadencji I (trwająca w latach 1861-1867, w jej trakcie w 1865 został wybrany w wyborach uzupełniających w miejsce Adama Stanisława Sapiehę w I kurii z większych posiadłości w obwodzie przemyskim), II (1867–1869, w I kurii z większych posiadłości w obwodzie sanockim), V (w kadencji w latach 1882–1889 w I kurii z większych posiadłości w obwodzie sanockim pierwotnie wybrany był Teofil Żurowski, który złożył mandat 6 października 1883, ponieważ został wybrany w Lisku; na jego miejsce obrano Zygmunta Kozłowskiego, który złożył mandat 16 października 1884, jednak został powtórnie wybrany 29 października 1885 i pełnił mandat do 1889), VI (1889-1893, w I kurii z większych posiadłościw obwodzie sanockim;