Krzywizna zgryzu, w połączeniu z położeniem korony zęba względem stawu żuchwowego, tworzyła skuteczny mechanizm cięcia ciał miękkich ofiar. Zęby w różnych częściach spirali (nie licząc tych pokrytych chrząstką okrywającą i tkanką nabłonkową) mogły mieć różne funkcje podczas gryzienia. Gdy szczęki się zamykały, korony zębów znajdujące się najbardziej z przodu przebijały ofiarę i wciągały ją do pyska, podczas gdy pośrednie korony zębów cięły zdobycz, a korony zębów znajdujące się z tyłu popychały pokarm w kierunku przełyku.
Szczęki helikopriona nie nadawały się do chwytania twardych elementów ciał zwierząt, takich jak muszle – wyślizgiwały się one ze szczęk. Jednak jednoczesne chwytanie tkanek miękkich i ześlizgiwanie się muszli, np. chwytanie ramion i głów głowonogów z muszlą, umożliwiało helikoprionowi wyjmowanie ciał głowonogów z ich muszli.
Gatunki H. bessonowi Gatunek typowy Helicoprion. Lektotypem jest okaz TsNIGR 1/1865. Skamieniałości H. bessonowi odkryto w Japonii (formacja Tanukihara), Kazachstanie (warstwy Aktasty), Rosji (formacja Diwja) i Stanach Zjednoczonych.