W latach 1888–1897 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych we Lwowie.

Działalność publiczna W latach 1886–1895 zasiadał w lwowskiej Radzie Miejskiej, gdzie w sekcji V zajmował się sprawami organizacyjnymi i oświaty. W okresie 1 kwietnia 1899 do 8 kwietnia 1900 pełnił także funkcję prezesa Galicyjskiej Kasy Oszczędności we Lwowie. Dwukrotnie, w latach 1881 i 1888, jako rektor Uniwersytetu Lwowskiego zasiadał w Sejmie Krajowym. W trakcie kadencji złożył m.in. wniosek o wprowadzenie języka polskiego w prokuraturach państwowych w Galicji oraz w urzędach pocztowych i telegraficznych. W październiku 1893 otrzymał mandat do Rady Państwa (po zrzeknięciu się mandatu przez Franciszka Smolkę), w której był członkiem i wiceprezesem Koła Polskiego. W działalności parlamentarnej swoją uwagę koncentrował głównie na sprawach związanych z sądownictwem i oświatą, dążąc do wyeliminowania zaniedbań występujących w tych dziedzinach na terenie Galicji. Za zgodą Koła Polskiego objął w 1900 stanowisko ministra do spraw Galicji przy rządzie cesarskim w Wiedniu, zajmowane wcześniej przez Kazimierza Chłędowskiego. Swoje obowiązki ministerialne wypełniał ponad sześć lat w rządach Ernsta Koerbera, Paula Gautscha i Konrada Hohenlohe-Schillingsfürsta. Po ustąpieniu ze stanowiska ministra, został posłem do Rady Państwa w Wiedniu.