Ze względu na sprzeciw władz austriackich nie otrzymał nominacji na profesora. W latach 1848–1896 był proboszczem parafii Wszystkich Świętych w Kolbuszowej od 1848. Był współzałożycielem Towarzystwa Oświaty Ludowej w Kolbuszowej (18 X 1889). Działał na rzecz zesłańców Imperium Rosyjskiego po powstaniu styczniowym 1863, w zakresie organizowania zbiórek pomoc, wyszukiwania ich pobytu, ułatwiania rodzinom przesyłania im paczek oraz zabiegów celem zwolnienia z niewoli. Współpracował z Komitetem wspierania wracających z Syberii rodaków. Akcję w tym zakresie rozpoczął późną jesienią 1863 w porozumieniu z Adamem Potockim oraz z Leonilą Dunin-Wąsowicz z Petersburga. W latach 1863–1873 opieką objął ok. tysiąca osób, z czego udało mu się uwolnić z Syberii ok. 310, a z Rosji europejskiej - 198.
Aktywny publicznie, uczestniczył w życiu politycznym Galicji w okresie jej autonomii. W latach 1871–1895 był członkiem Rady Powiatu kolbuszowskiego, wybierany z grupy gmin miejskich, potem z grupy większych posiadłości i ponownie z grupy gmin miejskich. Był także członkiem (1884-1896) i marszałkiem (1891-1896), Wydziału Powiatowego w Kolbuszowej.