W 1841 uzyskał tytuł doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy Historia medicinae in inclytis Poloniae terris ab antiquissimis temporibus usque ad a. 1622. Po studiach powrócił do Galicji, gdzie pracował jako lekarz w Bochni (1841–1846), a następnie od 1846 jako lekarz sądowy w WieliczceWojciech Gawroński, Słownik biograficzny wieliczan, Wieliczka 2008, s. 19–20..
Aktywny podczas Wiosny Ludów, od kwietnia 1848 członek Komitetu Narodowego Krakowskiego i jego Dyrektoriatu, w którym odpowiadał za sprawy oświecenia i wyznań religijnychWładysław Wic, Rok 1848 w Krakowie, w Rok 1848. Wiosna Ludów w Galicji. Zbiór studiów, Kraków 1999, s. 38. Poseł na Sejm Ustawodawczy w Wiedniu i Kromieryżu (10 lipca 1848 – 7 marca 1849), wybrany w okręgu wyborczym WieliczkaJózef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848–1918, Warszawa 1996, s. 18, 347.. W parlamencie należał do „Stowarzyszenia” skupiającego demokratycznych posłów polskichProtokoły Koła Polskiego w wiedeńskiej Radzie Państwa (lata 1867–1868), oprac. Zbigniew Fras i Stanisław Pijaj, Kraków 2001, s. 27. W latach 1849–1852 przebywał w więzieniu w związku z toczącą się przeciw niemu sprawą o zdradę stanu. W tym czasie napisał podręcznik anatomii patologicznej, którego część pierwszą opublikował w 1852, a część drugą w 1854.