Od 14 marca 1865 kanonik katedralny kapituły metropolitalnej we Lwowie.

Aktywny politycznie podczas Wiosny Ludów - był członkiem Głównej Rady Ruskiej (2 maja 1848 – 30 czerwca 1851) kierowanej przez jego wuja Grzegorza Jachimowicza. W styczniu 1849 uczestnik delegacji Głównej Rady do Wiednia, która złożyła nowemu cesarzowi Franciszkowi Józefowi deklarację lojalności.

Związany z ruchem staroruskim, był umiarkowanym zwolennikiem orientacji panruskiej (moskalofilskiej). Współzałożyciel pierwszego ukraińskiego stowarzyszenia oświatowego Macierzy Halicko-Ruskiej (16 lipca 1848), a także Towarzystwa im. Mychajła Kaczkowskiego (1874). Był także działaczem i członkiem wydziału Instytutu Narodnyj Dim we Lwowie. Od 1870 działacz moskalofilskiej „Rady Ruskiej”Kronika, „Kurier Lwowski”, nr 52 z 21 lutego 1886, s. 4.ANNO - wersja elektronicznai.. W 1879–1886 był po Teofilu Pawlikowie prezesem tej instytucji. W okresie jego przewodnictwa Rada działała głównie na rzecz wprowadzenia języka ruskiego do szkolnictwa i administracji oraz założenia ruskiej szkoły ludowej we Lwowie. Wypowiadano się także przeciw zreformowaniu kalendarza ruskiego na wzór polski (1883).