W roku 1310 Henryk VII wyruszył do Italii, mianując przed wyjazdem Konrada IV von Weinsberg na stanowisko dowódcy sił wolnych miast Rzeszy (Esslingen am Neckar, Reutlingen) oraz obozów szlachty (Tübingen, Vaihingen, Herter, Dusslingen) (IX 1310)Weinsberg, Konrad von (Landvogt in Schwaben) na Allgemeine Deutsche Biographie.
Działania wojenne rozpoczęły się w praktyce wiosną 1311 r. oblężeniem 5 maja zamku Wirtemberg. Po nieudanej próbie odsieczy dla obrońców zamku ze strony Eberharda, oblegający kontynuowali ataki, ostatecznie zdobywając zamek dnia 23 lipca. W sierpniu 1312 padła twierdza Hohenasperg, co zmusiło Eberharda do ucieczki i szukania schronienia u swojego badeńskiego szwagra margrabiego Hesso. Również w 1312 von Weinsberg doprowadził do kapitulacji zamków Markgröningen i Backnang i obalenia sprzymierzonego z Eberhardem hrabiego Konrada von Oettingen.
Śmierć Henryka VII w dniu 24 sierpnia 1313 r. i sytuacja polityczna w roku 1314 (podwójna elekcja na tron niemiecki Ludwika IV oraz antykróla Fryderyka III Pięknego) zapobiegła ostatecznej klęsce Wirtembergii. Eberhard zręcznie lawirował pomiędzy oboma konkurentami, dzięki czemu w 1315 odzyskał pokojowo większość utraconych ziem.
Przypisy