W 1967 ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1977 studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim.

W latach 70. był działaczem Polskiego Związku Esperantystów. Uczestniczył w protestach przeciwko zmianom w Konstytucji PRL. Od 1977 należał do członków Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, był jednym z liderów tworzącego ROPCiO Ruchu Wolnych Demokratów, aktywistą wrocławskiej opozycji. W ramach Ruchu poszukiwał możliwości uczestnictwa opozycji w legalnych formach działalności politycznej, m.in. w wyborach do Sejmu PRL, jednocześnie pozostając krytycznym wobec istniejącego ustroju. Nie angażował się w działania NSZZ „Solidarność”. W stanie wojennym internowany od 31 grudnia 1981 do 16 lutego 1982, kolejno we Wrocławiu i Nysie. Po zwolnieniu prowadził jawną działalność w ramach RWD, która nie miała jednak szerszego oddźwięku.

W 1995 przeszedł na emeryturę, był m.in. działaczem Związku Młodocianych Więźniów Politycznych lat 1945-1956 "Jaworzniacy" i Ruchu na rzecz Jednomandatowych Okręgów Wyborczych.

W 2011 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (M.P. z 12.07.2011, poz. 595) mały|Grób Adama Pleśnara w kolumbarium Cmentarza Świętej Rodziny we Wrocławiu

Został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu. Przypisy