Szpital działający przy monasterze wyróżniał się wysokim poziomem opieki lekarskiej, dysponował najnowszymi osiągnięciami medycyny, w nim po raz pierwszy w Kijowie pojawił się aparat rentgenowski. Dzięki dalszemu wsparciu finansowemu założycielki monasteru, która wyprzedała swoje kosztowności, by móc przeznaczyć fundusze na rozbudowę klasztoru, w ostatniej dekadzie XIX w. klasztor nadal się rozwijał. W 1896 rozpoczęta została budowa nowego soboru monasterskiego, którego patronem został św. Mikołaj. Autorem projektu świątyni był Walentin Nikołajew. Car Mikołaj II ufundował przy klasztorze także nowy szpital przeznaczony dla 500 chorych. W 1897, w czasie epidemii tyfusu w Kijowie, wielka księżna Aleksandra utworzyła kolejny szpital, w którym osobiście opiekowała się dotkniętymi chorobą. Trzy lata później założycielka monasteru zmarła i została zgodnie ze swoją wolą pochowana na terenie klasztoru. Także po jej śmierci monaster Opieki Matki Bożej pozostawał pod opieką rodziny carskiej. Państwo co roku przekazywało 80 tys. rubli na prowadzenie przy nim szpitali. W latach 1910–1911 wzniesiono kolejną taką placówkę – szpital chirurgiczny. W 1911 miało także miejsce poświęcenie soboru św. Mikołaja i znajdującej się w nim dolnej cerkwi Ikony Matki Bożej „Życiodajne Źródło”.