Niemniej czynne było cały rok i korzystali z niego także turyści piesi w okresie letnim.
Schronisko zostało zniszczone podczas II wojny światowej przez wycofujące się latem 1941 roku wojska ZSRR (wcześniej budynek zajęty był przez radziecką straż graniczną). Do początków XXI wieku zachowały się jedynie fragmenty fundamentów.
Architektura Podobnie jak inne schroniska PTN obiekt ten wybudowano w stylu huculskim. W przeciwieństwie jednak do innych obiektów Towarzystwa (chociażby w Siankach czy pod Pikujem) w przypadku Pantyru projektant oparł się o wzór prostej chaty posedkowej (całorocznie zamieszkałej). Jednokondygnacyjny drewniany budynek wykonano z drewna na kamiennej podmurówce. Całość powstała na planie prostokąta w konstrukcji wieńcowej. Od frontowej, południowej strony budynek posiadał podcienie (pidganie) przykryte dachem głównym wspartym na zdobionych podporach. Od północy wybudowano niewielki prostokątny ryzalit pod dachem półszczytowym. Cały budynek zwieńczono dwuspadowym dachem krytym gontem ze zdobionymi przyczółkami. W czasie realizacji dokonano niewielkich zmian w pierwotnym projekcie – dodano nieprzewidziane początkowo otwory okienne w ścianach bocznych.