Mając dobre kontakty z władzami Ministerstwa Komunikacji (wiceminister Aleksander Bobkowski był aktywnym członkiem WKN-u), Klub otrzymał wysoką dotację na budowę schroniska od naczelnika Wydziału Turystyki Henryka Szatkowskiego, dzięki czemu prace mogły sprawnie posuwać się naprzód. Działania terenowe rozpoczęto od wyrównania terenu, co nastąpiło prawdopodobnie jeszcze w roku 1936. Wiosną kolejnego roku położono kamień węgielny i rozpoczęto układanie zrębu. Nad przebiegiem prac czuwali – podobnie jak w Tatrach – Weker i Maksymilian Dudryk-Darlewski. Już jesienią 1937 roku w obecności zaproszonych gości odbyła się uroczystość zawieszenia wiechy oraz wmurowania aktu erekcyjnego. Dokument został odczytany przez członka Klubu płk. Franciszek Trzepałko, a wmurował go minister Bobkowski. Ceremonię dopełniło poświęcenie zrębu przez miejscowych kapłanów – rzymsko- i greckokatolickiego.
Schronisko pierwszych gości przyjęło na Boże Narodzenie 1937 roku, choć ostatnie prace wykończeniowe odbywały się jeszcze w pierwszych tygodniach nowego roku. Oficjalne otwarcie połączone z poświęceniem obiektu zaplanowano na 17 lutego 1938 r.