We wspomnieniu pośmiertnym jego postać tak scharakteryzowano: "Dla podwładnych, nauczycieli starszych i młodszych był przyjacielem, nauczycielem i ojcem, zawsze wyrozumiały na błędy i słabości, umiał je usuwać, nie powołując się na powagę swego urzędu, lecz apelując do szlachetniejszej strony natury ludzkiej i wyzyskując jawnie zrównanie w zręczny sposób. Umiał też tą miłością swą natchnąć całe grono nauczycielskie i młodzież, co nie zawsze było rzeczą łatwą, gdy zważymy, że w zakładzie reprezentowane są obie narodowości. Pod tym względem zmarły stał zawsze wiernie przy sztandarze „gente Ruthenus, natione Polonus". Najlepszym wyrazem czci, jaką sobie zdobył, był wspaniały pogrzeb, w którym wszystkie warstwy ludności Przemyśla i okolicy i liczne deputacie z miast dalszych złożyły hołd zasłudze"Wspomnienia pośmiertne. Tomasz Polański. „Muzeum”. R. II. Zesz. 9, s. 527–528, wrzesień 1886.. Pochowany na cmentarzu Głównym w Przemyślu (Kwatera 15, Rząd 1, nr 5)
Przypisy
Zobacz też Honorowi Obywatele Miasta Przemyśla
Bibliografia Tadeusz Śliwa, Polański Tomasz (1822-1886), Polski Słownik Biograficzny, t. 27, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1983, s.