W rezultacie nie przyjął proponowanej mu kanonii w grecko-katolickiej kapitule katedralnej w Przemyślu (1855). W tym okresie brał udział w pracach ukraińskiego teatru amatorskiego w Przemyślu.
Następnie pełnił funkcje dyrektora gimnazjum w Samborze (1856-1862). Po śmierci kardynała Mychajło Lewickiego (1858) był wśród kandydatów do objęcia gr.-kat. arcybiskupstwa lwowskiego. W 1859 przez krótki okres sprawował funkcję zastępcy krajowego inspektora szkół ludowych i należał do komisji zajmującej się sprawą wprowadzenia alfabetu łacińskiego do języka ukraińskiego. Wskutek zatargów z władzami wojskowymi został przeniesiony do Rzeszowa. Tu w latach 1862-1867 pełnił funkcję dyrektora gimnazjum. Po wybuchu powstania styczniowego gdy kilkudziesięciu uczniów uciekło do oddziałów powstańczych bronił ich przed władzamiMieczysław Adamowski, Gimnazjum rzeszowskie w czasie powstania 1863 r., "Rocznik Województwa Rzeszowskiego" R. 5:1968 s. 85-115;. Następnie był nauczycielem propedeutyki filozofii i dyrektorem gimnazjum w Przemyślu (1867-1886). W konsystorzu grecko-katolickim w Przemyślu był asesorem. Poseł do Sejmu Krajowego Galicji II kadencji (1867-69) wybranym w III kurii z 3 okręgu - PrzemyślStanisław Grodziski, Sejm Krajowy Galicyjski 1861–1914, Warszawa 1993, .