Choć zimą 1937/1938 częściowo oddane do użytku schronisko oferowało zaledwie 10 miejsc do spania, to jednak udzieliło aż 300 noclegów, na co wpływ miały wysoko cenione okoliczne tereny narciarskie.
Wyposażenie obiektu uzupełniono w roku 1938, kiedy mogło ono udzielić jednocześnie 42 noclegów (22 łóżka, 12 prycz z siatkami sprężynowymi we wspólnej sali i 10 sienników). Niemniej wciąż jeszcze wskazywano, że niegotowa była sala przeznaczona do wspólnych noclegów na poddaszu, a ponadto schronisko należało wyposażyć w wodociąg grawitacyjny i toalety. Do wykończenia pozostawały piwnice, budynek gospodarczy; uprzątnięcia wymagała okolica budynku. Po otwarciu schroniska znaczenie utracił funkcjonujący wcześniej schron tymczasowy.
Po wybuchu II wojny światowej schronisko (położone kilkaset metrów od ówczesnej węgierskiej granicy) zostało zajęte przez wojska radzieckie i zamienione w posterunek straży granicznej. Latem 1941 roku po ataku Niemiec na ZSRR zostało celowo spalone przez wycofujących się radzieckich pograniczników. Do XXI zachował się jedynie obrys fundamentów i zarastające drzewami kamienne bloki tworzące dawniej przyziemie schroniska.
Galeria