Ruch turystyczny w okolicy początkowo był niewielki, jednak z czasem zaczął wyraźnie rosnąć, dzięki czemu w 1931 roku obiekt zaczął przynosić zyski. Ostatecznie placówka cieszyła się sporą popularnością wśród turystów, np. w 1937 r. udzielając 1000 noclegów. Schronisko czynne było przez cały rok. Pierwotnie jego gospodynią była Maria Sodoma, a od czerwca 1931 roku Zofia Marcakowa, żona gajowego z Jali.

Budynek został zniszczony w czasie II wojny światowej przez wycofujące się latem 1941 roku wojska ZSRR (wcześniej zajęty był przez radziecką straż graniczną).

Szlaki turystyczne Schronisko stanowiło węzeł szlaków pieszych i punkt wyjścia zarówno na grupę Wysokiej i Ihrowca (Ihrowyszcze) na wschodzie, jak i na grupę Grofy, Parenek i Popadii na zachodzie. Według stanu na 1935 rok z obiektu prowadziły następujące szlaki: Główny Szlak Karpacki na Popadię, odgałęzienie na Mały Kanusiak, odgałęzienie na Wielki Kanusiak, odgałęzienie na Grofę przez połoninę Płyśce, odgałęzienie na Małą Popadię, na Sywulę przez Wysoką, przełęcz Borewka i Łopuszną, do Osmołody, na Ruszczynę (Bystrą), na Ruszczynę przez Koniec Gorganu i Kruhłą, na Kruhłą doliną Bystryka, na Popadię przez Petros i Koretwinę, na Jałową Kłewę, na Studenec.

Uwagi

Przypisy Wkładka „Schroniska P. T. T. w r. 1931,

Bibliografia

Jala Jala Kategoria:Gorgany Kategoria:Rejon kałuski