Tymczasem w Danii Laertes, w odwecie za zamordowanie ojca i doprowadzenie siostry do szaleństwa i samobójstwa, wznieca rebelię. Próbuje zabić Klaudiusza, ale dowiaduje się od niego, że to Hamlet jest winny jego rodzinnej tragedii. Hamlet po powrocie do kraju udaje się na pogrzeb Ofelii, gdzie Laertes wyzywa go na pojedynek. Obaj młodzieńcy giną od nasączonych trucizną szpad. Królowa umiera wypiwszy wino przeznaczone dla jej syna, a zatrute przez Klaudiusza. Sam król ginie od szpady umierającego księcia.
Postać Klaudiusza to klasyczny przykład szekspirowskiego zbrodniarza. Podobnie jak Makbet i Ryszard III zostaje królem po zamordowaniu swojego poprzednika i ma z tego powodu wyrzuty sumienia. Jednak nie sprowadza go to na dobrą drogę – planuje kolejne morderstwa. Jest dwulicowym socjopatą, który nie liczy się z niczym w dążeniu do obranego celu. Jednak miał też swoje zalety. Kochał bezinteresownie Gertrudę i zyskał dla swojego kraju bardzo korzystny sojusz z Norwegią.
Bibliografia Słownik Lektur. Liceum, Wydawnictwo „Greg”, 2005 Słownik bohaterów literackich. Liceum, Wydawnictwo „Greg”, 2005 Słownik bohaterów literackich, Drukarnia Narodowa SA, Bielsko-Biała, 2006
Kategoria:Postacie z „Hamleta” Kategoria:Postacie z adaptacji filmowych