Od połowy 1923 służyła w rezydenturze w Berlinie, wypełniając zadania specjalnego przeznaczenia. We wrześniu 1924 powróciła do Polski w charakterze zastępcy rezydenta. Latem 1925 odesłano ją do ZSRR. Pracowała w centrali Razwiedupru. Od grudnia 1935 prowadziła nielegalną działalność wywiadowczą we Francji. Rozpracowywała m.in. byłego działacza Francuskiej Partii Komunistycznej Jacques’a Doriota i skrajnie prawicową organizację Croix-de-feu pułkownika François de La Rocque’a.
W okresie wielkiej czystki 26 maja 1937 została aresztowana przez NKWD. 22 sierpnia 1937 została skazana przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR na karę śmierci z zarzutu o udział w antysowieckiej organizacji terrorystycznej. Stracona tego samego dnia. Ciało skremowano w krematorium na Cmentarzu Dońskim, prochy pochowano anonimowo.
Zrehabilitowana 14 września 1957 postanowieniem Kolegium Wojskowego SN ZSRR.
Odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru (1933).
Żona Siemiona Firina, w latach 20. XX wieku oficera Razwiedupru (m.in. rezydenta w Warszawie), następnie wysokiego funkcjonariusza OGPU/NKWD w pionie zarządu obozów koncentracyjnych (m.in. zastępca szefa Gułagu), aresztowanego przez NKWD 9 maja 1937, rozstrzelanego 14 sierpnia 1937.