Pałac Murano – pałac, który znajdował się w Warszawie przy ulicy Muranowskiej 6. Rozebrany około 1900 roku.
Historia Pałac został wybudowany w 1686 przez Józefa Bellottiego, nadwornego architekta Michała Korybuta Wiśniowieckiego oraz Jana III Sobieskiego pochodzącego z Włoch, na zakupionej przez niego rok wcześniej posesji o numerze hipotecznym 2191, na gruntach nazywanych Wygonem Nowej Warszawy. Gmach otrzymał swą nazwę od weneckiej wyspy Murano, z której pochodził Belotti. Z kolei do nazwy pałacu nawiązuje nazwa prowadzącej do niego ulicy Muranowskiej.
Pałac miał dwie kondygnacje i ustawiony był w kształcie podkowy. Główne skrzydło było siedmioosiowe, zaś skrzydła boczne trójosiowe od strony dziedzińca przedniego. Nad środkową częścią fasady znajdował się trójkątny przyczółek z kartuszem herbowym.
Od południa do pałacu przylegał rozległy dziedziniec na planie kwadratu o boku 60 m. W południowej części posesji dziedziniec zamykała brama wjazdowa flankowana przez dwie parterowe, kryte gontem oficyny. W 1762 oficyna zachodnia była murowana i miała kształt prostokąta, zaś oficyna wschodnia była drewniana i posiadała kształt litery T. Po 1740 oficyna ta została rozbudowana w kierunku wschodnim o murowaną część przylegającą do ulicy Muranowskiej.