Nie zrażeni niepowodzeniem Pijarzy szybko zwrócili uwagę na Piotrków, który jako siedziba Trybunału Koronnego pełnił funkcję jednego z ważniejszych ośrodków miejskich Rzeczypospolitej. Przybywające do Piotrkowa rzesze szlachty gwarantowały Pijarom hojnych mecenasów, którzy mogliby łożyć sumy na utrzymanie szkoły. Projekt założenia kolegium przez zakonników pijarskich znalazło poparcie piotrkowskiego mieszczaństwa oraz wyższego duchowieństwa. Wobec tego w 1673 roku prowincjał zakonu pijarów mianował księdza Franciszka Haligowskiego prokuratorem odpowiedzialnym za urzeczywistnienie fundacji pijarskiej w Piotrkowie.
Dotacja Jana Górczyńskiego pozwoliła Pijarom na zakup od Stanisława Jaxa-Bykowskiego kamienicy przy ulicy Dominikańskiej, w której mieli mieszkać zakonnicy do czasu wybudowania świątyni i klasztoru. Protekcja królowej wdowy Marii Eleonory pozwoliła na uzyskanie w Rzymie aprobaty i zezwolenia na założenie w Piotrkowie kolegium i kościoła. Po uzyskaniu zgody Stolicy Apostolskiej konsystorz łowicki wydał 6 lipca 1674 roku dekret fundacji klasztoru i kolegium pijarskiego w Piotrkowie.