Kometa porusza się po orbicie o mimośrodzie większym niż 1, a zatem hiperbolicznej. Jej przybycie z obłoku Oorta prawdopodobnie trwało miliony lat. Po przejściu przez peryhelium i opuszczeniu regionu planet Układu Słonecznego, kometa oddali się znacznie i szacuje się, że może powrócić za około 110 000 lat.
Jasność komety Pierwotne oszacowania sugerowały, że kometa może osiągnąć obserwowaną wielkość gwiazdową 0m (podobną do Wegi lub alfa Centauri A). Z oszacowań z października 2012 roku wynikało, że kometa może rozjaśnić się do wielkości -4 (prawie jak Wenus). W styczniu 2013 zauważono spowolnienie wzrostu jasności, sugerujące, że kometa osiągnie wielkość co najwyżej +1. Badanie zmian jasności komety wykazało, że już wcześniej nastąpiło spowolnienie wzrostu jasności, gdy obiekt ten był 3,6 j.a. od Słońca, mając jasność 7,1; podobne zjawisko występuje także m.in. dla Komety Halleya. W lutym krzywa blasku wykazywała dalsze spowolnienie wzrostu jasności, co wskazywało, że w peryhelium osiągnie jasność około 2.