Po wyzwoleniu w roku 1945 pracował w Niemczech jako farmaceuta w obozach dla wysiedleńców.

Po powrocie do kraju był zatrudniony w aptece w Pabianicach (1946–1947). W 1947 uzyskał stopień doktora farmacji i od dnia 1 października tego roku został przyjęty na stanowisko adiunkta do Zakładu Botaniki Farmaceutycznej Uniwersytetu Łódzkiego. Tytuł naukowy docenta został mu przyznany 30 marca 1955. Tytuł i stanowisko profesora nadzwyczajnego i kierownika Katedry Botaniki Farmaceutycznej uzyskał w 1966, a tytuł profesora zwyczajnego został mu nadany w dniu 1 lipca 1975 roku. Był prodziekanem, później dziekanem Wydziału Farmaceutycznego Akademii Medycznej w Łodzi (1969–1972). Kierował Zakładem Botaniki i Biologii Instytutu Badań Środowiska i Bioanalizy (1973–1981). Na emeryturę przeszedł w roku 1981, lecz nadal kontynuował pracę naukową.

Odznaczenia Odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939” i odznakami: Honorową m. Łodzi i Honorową Województwa Łódzkiego.

Dorobek naukowy Opublikował 42 oryginalne prace naukowe, 4 podręczniki, 7 skryptów, 15 prac popularnonaukowych i 5 prac poglądowych.