Po powrocie został jednym z założycieli a następnie członków grupy artystów wielkopolskich Plastyka, z którą wystawiał w kraju. Dzięki Towarzystwu Szerzenia Sztuki Polskiej wśród Obcych uczestniczył w wystawach w Helsinkach, Sztokholmie, Brukseli, Hadze, Paryżu, Kopenhadze, Wenecji i Budapeszcie. W 1926 założył Poznański Instytut Sztuk Pięknych (Szkoła Sztuk Pięknych) i przewodniczył mu przez pięć lat (szkoła istniała do 1934). Podczas Powszechnej Wystawy Krajowej w 1929 wystawił jedenaście swoich prac, za co otrzymał brązowy medal. Od stycznia 1932 przez dwa lata przebywał w Paryżu, wówczas ponownie nawiązał kontakt z Józefem Pankiewiczem. Podczas pobytu intensywnie tworzył, jego prace były wystawiane w Salon Jesiennym (1932), Salon des Tuileries (1933) oraz w l’Institut d’Esthetique Contemporaine (1933). Prace tam powstałe wystawiał w 1934 i w 1935. W listopadzie 1939 został przymusowo wysiedlony z Poznania, wówczas utracił dużą część dorobku artystycznego. Wyjechał do Krakowa, gdzie przebywał do 1945. Po zakończeniu wojny został skierowany do Sędziszowa Małopolskiego, gdzie współorganizował Szkołę Rzemiosła i Przemysłu Artystycznego.