Po wojnie uczył w Szkole Sztuk Plastycznych (później PLSP) w Zamościu, wygłaszał odczyty. W marcu 1946 roku wyjechał do Krakowa, gdzie został docentem Politechniki. W latach 1948–1964 zajmował się głównie architekturą przemysłową pracując w Warszawskim Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego, a następnie Energoprojekcie.
Resztę życia poświęcił architekturze sakralnej. Swoje doświadczenia z projektowania kościołów zawarł w tekście Elementy funkcjonalne wnętrza kościelnego znajdującym się w książce Budowa i konserwacja kościołów wydanej przez Radę Prymasowską Budowy Kościołów w 1981.
Nauczał w Państwowej Szkole Architektonicznej im. Stanisława Noakowskiego oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Był członkiem Rady Prymasowskiej Budowy Kościołów Warszawy oraz członkiem Komisji Sztuki Kościelnej Episkopatu Polski.
26 sierpnia 1942 ożenił się z Marią Barbarą z Kowerskich (1917–2012), z którą miał syna i dwie córki.
Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 226-1-28,29).
Twórczość
Wybrane realizacje cywilne
Biurowce Central Przemysłu Drzewnego przy ul. Nowogrodzkiej 31/33 i ul. Żurawiej 32/34 w Warszawie (1948) Centrala Biura Studiów i Projektów Budownictwa Przemysłowego, ul. św.