Po 17 września wraz z jednostką przekroczył granicę rumuńską, po czym przez Bejrut i Marsylię przedostał się do Wielkiej Brytanii.
W Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii otrzymał numer służbowy RAF 82498. Służył między innymi jako lekarz 302 dywizjonu myśliwskiego oraz zastępca szefa służby zdrowia w dowództwie lotnictwa taktycznego. Za swój udział w wojnie został odznaczony między innymi czterokrotnie Medalem Lotniczym oraz brytyjskimi Defence Medal i War Medal 1939-1945. Po demobilizacji podjął specjalizację z anestezjologii na Uniwersytecie Oksfordzkim u profesora Roberta Macintosha, pioniera tej dziedziny medycyny. Do Polski powrócił w 1947 roku, wraz z żoną Marią, z pochodzenia Irlandką, oraz córką.
W latach 1948–1961 pracował w II Klinice Chirurgicznej Uniwersytetu Łódzkiego, pod kierownictwem profesorów Jerzego Rutkowskiego i Jana Molla. W 1949 roku uzyskał stopień doktora medycyny, na podstawie pracy 63 przypadki zastosowania ciał czynnych kurary w znieczuleniu ogólnym, w 1955 roku został docentem, jako pierwszy polski anestezjolog. W 1961 roku został ponownie powołany do służby wojskowej, jako kierownik powstałej 4 grudnia, pierwszej w Polsce Katedry Anestezjologii Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi.