W 1987–1989 dowódca 12 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie. 15 września na mocy uchwały Rady Państwa mianowany na stopień generała brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski. W 1988 dowodzona przez niego dywizja zdobyła tytuł "Przodującego Związku Taktycznego w WP". Od października 1989 do sierpnia 1994 był szefem sztabu i zastępcą dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W czerwcu 1989 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy PZPR. W 1994–1996 zastępca szefa Inspektoratu Szkolenia Sztabu Generalnego WP w Warszawie. 11 listopada 1994 Prezydent RP Lech Wałęsa nadał mu stopień generała dywizji. Nominację otrzymał w Belwederze w tym samym dniu. Od listopada 1996 do kwietnia 1998 był dowódcą Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu, następnie przeniesiony do rezerwy w wyniku złożonej prośby o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej.

W latach 90. był współautorem zmian organizacyjnych i programowych w szkoleniu sił zbrojnych, uczestniczył także w planowaniu i realizacji polskiej części programu Partnerstwo dla PokojuJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s.