W obronie tytułu wygrał lub zremisował do 1910 z takimi przeciwnikami, jak: Frankie Neil (dwukrotnie), Harry Baker (dwukrotnie), Billy DeCoursey, Walsh (dwukrotnie), Billy Kid Solomon, Freddie Weeks (dwukrotnie), Owen Moran (remis), Eddie Kelly (trzykrotnie), Biz Mackey (dwukrotnie), Tommy O’Toole, Johnny Moran i Johnny Kilbane. W walkach towarzyskich zremisowal z Battlingiem Nelsonem, przegrał z Freddiem Welshem oraz stoczył walki no decision z Adem Wolgastem, Jimem Driscollem i trzykrotnie z Owenem Moranem.
22 lutego 1912 w Vernon ponownie spotkał się w pojedynku o tytuł mistrza świata z Johnnym Kilbane’em i tym razem przegrał na punkty po 20. rundach. W tym samym roku przegrał z byłym mistrzem olimpijskim Oliverem Kirkiem, któremu zrewanżował się w 1913. W 1913 stoczył także m.in. walkę no decision z Jimmym Walshem i pokonał na punkty George’a „KO” Chaneya. Po 1913 stoczył tylko 3 walki, ostatnią w 1917.
Attell utrzymywał kontakty z gangsterem Arnoldem Rothsteinem. W 1919 był zamieszany w aferę związaną z ustawianiem meczów baseballowych (skandal Black Sox), jednak nie udowodniono mu udziału w przestępstwie.