mały|Bracia Serafiońscy, w centrum siedzi Zoszczenko Jako pisarz debiutował w 1922 roku opowiadaniami. Należał do grupy Bracia Serafiońscy, którą w 1921 roku założył Jewgienij Zamiatin. Mottem grupy było stronienie od demagogii i próżnej deklaratywności, niezależności sztuki i twórców od polityki (apolityczność). Według krytyków Zoszczenko był najważniejszym i najaktywniejszym członkiem grupy.
W swoich krótkich, satyrycznych utworach, zaliczanych do okresu NEP-u (1921–1929), opisywał rzeczywistość porewolucyjnej Rosji z pozycji prostego, naiwnego bohatera-obywatela z ubogim kręgosłupem moralnym i prymitywnym spojrzeniem na otaczający świat, dziwiącego się wszystkiemu. Opowiadania Zoszczenki (mimo że zwykle tworzone jako satyra) cechuje dbałość o kompozycję i opis postaci. W swoich opowiadaniach używał wszelakie formy skazu i oryginalnego języka – nieprzetłumaczalnej na obce języki mieszanki gwary prostych ludzi i napuszonego, komicznego, urzędniczego stylu nowych radzieckich urzędników, pochodzących ze społecznych nizin.
W latach 30. XX wieku zajmował się już większymi formami literackimi, jak nowela i opowieść. W tym okresie powstały m.in. Niebieska księga (Голубая книга), Przywrócona młodość (Возвращённая молодость) i inne.