W 1939 mówiła Ich traue auf Gott und den Führer, - nicht so kindlich-bequem, wie Viele es tun, sondern so, wie man als Deutscher und Ostgermane dem Schicksal vertraut (Wierszę w Boga i Fuhrera, nie tak naiwnie, jak wielu innych, ale jako w tych, którym można powierzyć losy Niemiec i ich wschodnich rubieży).
Była laureatką wielu nagród przyznawanych przez III Rzeszę, W 1935 otrzymała honorową odznakę Allgemeiner Deutscher Sprachverein (Stowarzyszenie Języka Niemieckiego), w 1936 – nagrodę im. Johanna Gottfrieda von Herdera, w 1939 – Honorową Odznakę Hitlerjugend, a w 1940 jedną z najbardziej prestiżowych niemieckich nagród literackich – nagrodę Goethego. Przedstawiciele najwyższych władz III Rzeszy doceniali jej wsparcie, pisał o tym m.in. Goebbels w liście do Hansa Johsta z 1940, wspominając, że w wierszach Miegel dostrzegł wstrząsające doświadczenia naszych dni pokazane w sposób artystycznie dojrzały.
W pochodzącym z 1938 roku wierszu Dem Schirmer des Volkes opublikowanym w antologii Dem Führer, Miegel pisała:
Laß in deine Hand (Spoczywa w twej ręce) Führer, uns vor aller Welt bekennen (Fuhrerze, nasz i całego świata los;) Du und wir, (Ty i my,) nie mehr zu trennen (nierozłączni) stehen ein für unser deutsches Land.“ (stoimy w obronie naszego niemieckiego kraju)