Barbary.
Plan budowy domu świątynnego w Nowym Sielcu oparty był na niezrealizowanym z powodu wysokich kosztów projekcie kościoła Zbawiciela w Warszawie z 1901 r., który zdobył pierwszą nagrodę. 6 kwietnia 1908 r. ustanowiono parafię Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, wydzielając ją z parafii św. Joachima w Zagórzu. Pierwszym proboszczem został ksiądz Kazimierz Mazurkiewicz. Na potrzeby związane z funkcjonowaniem parafii przystosowano pomieszczenia browaru, urządzając w nich kaplicę, a w sąsiednim budynku karczmy zrobiono plebanię. Prace przy budowie kościoła z różnych względów opóźniały się. Do czasu wybuchu I wojny światowej wykonano jedynie ławę fundamentową, co spowodowane było problemami z mało stabilnym gruntem. Działania wojenne i kryzys gospodarczy związany z ich przebiegiem zmusił budowniczych do ograniczenia kosztów. W tym celu zwrócono się do autora projektu o skorygowanie planów architektonicznych. Nowy projekt opracował w październiku 1935 r. Wiesław Kononowicz, który zredukował plan świątyni przez skrócenie korpusu nawowego, transeptu i prezbiterium. Do 1939 r. wybudowano do połowy mury prezbiterium i nawy, zaprzestając prac budowlanych na czas wojny. W latach 1947–1952 dokończono budowę murów oraz fasadę i położono dach. Kościół został pobłogosławiony 2 listopada 1952 r.