kilkoma trałowcami i pięcioma małymi stawiaczami min typu T. W 1920 Niemcy przekazali Finlandii dwie zdobyte w czasie wojny z Rosją kanonierki („Uusimaa” i ). Na skutek traktatu z Tartu Finlandia musiała zwrócić część okrętów (trzy torpedowce: S3, S4 i S6), trałowce „Altair”, „Mikula”, MP 7, MP 11, „Ahvola”, T 12, piętnaście holowników, cztery małe transportowce i pięćdziesiąt cztery motorówki. Kolejne trzy torpedowce typu C (C1, C2 i C3) utracono w trakcie wspierania brytyjskiej kampanii przeciwko Rosji w latach 1918-19. Pozostałe posiadane porosyjskie okręty Finlandia odkupiła w cenie złomu.
W 1927 roku po latach dyskusji nad rozbudową sił morskich, przyjęto plany budowy nowych okrętów. Impulsem do tego stała się utrata torpedowca S2 podczas sztormu w październiku 1925 roku. Plany zakładały budowę dwóch okrętów obrony wybrzeża, czterech okrętów podwodnych. Podjęto decyzje o przejęciu torpedowców z Wielkiej Brytanii oraz budowie własnych, a także konstrukcji trałowców.