W 1825 gmach admiralicji stał się ponownie bazą floty. Zlecenie przebudowy podupadłego budynku w całości na koszary otrzymał podpułkownik floty, architekt Fredrik Blom. Budynek został przebudowany w latach 1844–1846. Frederik Blom przedłożył początkowo propozycję utrzymaną w stylu prostego neoklasycyzmu, ale w 1844 zmienił projekt na założenie utrzymane w duchu architektury romantycznej, ze szczytami i wystającymi wieżami, którą to propozycję zatwierdził król Oskar I, miłośnik gotyku. Ostatecznie powstał rozczłonkowany budynek w stylu swobodnie potraktowanego „niderlandzkiego renesansu”, w nawiązaniu do jego początków. Budynek odznacza się pionową artykulacją podkreśloną narożnymi wieżyczkami zwieńczonymi ostrymi hełmami. Jego płaski i szeroki korpus ożywiają schodkowe szczyty i lukarny w dachu.
W 1935 Amiralitetshuset zyskał status pomnika narodowego (szw. statligt byggnadsminne). W 1952 budynek został ponownie przebudowany według projektu architekta Rudolfa Cronstedta z przeznaczeniem na kancelarie Ostkustens marindistriktsstab, którą to funkcję pełnił do 1982. W 1997 dokonano renowacji i adaptacji wnętrz budynku na biura. Obecnie mieści się w nim siedziba Svenska Turistföreningen (Szwedzkiego Związku Turystycznego).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Zabytki Sztokholmu