Iwo Leopold Jaworski (ur. 12 listopada 1898 w Krakowie, zm. 24 marca 1959 we Wrocławiu) – polski prawnik.
Życiorys Pochodził z rodziny prawniczej. Jego ojciec, Władysław Leopold Jaworski, był już wtedy profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego (administratywistą), działaczem konserwatywnym i redaktorem krakowskiego „Czasu”. Matka miała na imię Anna (z domu Wszeteczko). Iwo Jaworski po ukończeniu II Liceum im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie w 1916 poszedł na studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przez dwa lata (luty 1918 – luty 1920) jednocześnie służył w wojsku, m.in. w obsłudze pociągu pancernego „Śmiały”. W 1921 doktoryzował się (zaliczany jest do grona uczniów Stanisława Estreichera) i po otrzymaniu stopnia doktora od października 1922 podjął pracę na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. W roku akademickim 1924/1925 przebywał na studiach w Paryżu, korzystając ze stypendium rządu francuskiego. 22 lutego 1927 habilitował się. 1 października 1927 został docentem. 1 lipca 1932 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Od 1930 był także wykładowcą w Instytucie Naukowo-Badawczym Europy Wschodniej w Wilnie. Był ostatnim polskim dziekanem Wydziału Prawa USB w Wilnie, wybranym na ten urząd na rok akademicki 1939/1940. Choć nie był rodowitym wilnianinem, stał się znany w środowisku akademickim.