Dziełem jej życia okazała się rozprawa Państwo Francuskie 1940-1944. Ideologia, organizacja, prawo (recenzentami byli Jan Baszkiewicz i Marek Sobolewski), na podstawie której 23 marca 1976 r. otrzymała stopień naukowy doktora habilitowanego i w następnym roku została powołana na stanowisko docenta. Na wiosnę 1991 roku otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie była kierownikiem Zakładu Prawa Rzymskiego. W październiku 1991 roku przeszła na emeryturę, prowadziła jednak dalej seminaria.
Doskonale znała język francuski, dlatego też od początku swej pracy na Wydziale Prawa niemal wyłącznie się interesowała i zajmowała problematyką przemian ustrojowych we Francji (np. Państwo francuskie wobec kwestii żydowskiej (1940-1944), wydana we Wrocławiu w 1968 roku, czy liczne artykuły na łamach „Czasopisma Prawno-Historycznego" dotyczące dziejów ustrojowo-prawnych Francji).
Podczas wydarzeń marcowych w 1968 r. aktywnie poparła studentów. Po 1980 r. czynnie działała też w NSZZ Solidarność, będąc sekretarzem Ośrodka Badań Społeczno-Zawodowych przy Zarządzie Regionu Dolnośląskiego.