Sochijew zrezygnował ze współpracy z operą z powodu nieporozumień przy obsadzie kolejnej produkcji – Traviaty Giuseppe Verdiego. Po jego odejściu pojawiły się wątpliwości, czy widoczny spadek morale u członków orkiestry i chóru WNO nie był związany ze zbyt młodym wiekiem Sochijewa i wynikającym z tego brakiem doświadczenia niezbędnego do prowadzenia zespołu opery.
W 2005 r. Sochijew rozpoczął współpracę z w Tuluzie (Francja) w charakterze pierwszego dyrygenta gościnnego. Po występie z Orkiestrą w Théâtre des Champs Élysées w 2005 r. członkowie Związku Krytyków Francuskich okrzyknęli go mianem Révélation musicale de l’année (fr. objawienie muzyczne roku). Od 2008 r. jest dyrektorem muzycznym i pierwszym dyrygentem tej orkiestry (kontrakt do końca sezonu 2020/2021).
W 2009 r. odbył swoje premierowe koncerty z orkiestrami filharmoników berlińskich i wiedeńskich, po których krytycy określili go jako Dirigentenwunderwaffe (niem. cudowny dyrygent, dosł. cudowna broń dyrygentury). Przez dwa sezony współpracował z w Londynie. We wrześniu 2010 r. ogłoszono jego nominację na głównego dyrygenta i dyrektora artystycznego Deutsches Symphonie-Orchester Berlin. Funkcję tę objął z początkiem sezonu artystycznego 2012/2013 i pełnił do 2016 r. Od 2014 r. jest dyrektorem artystycznym i głównym dyrygentem Teatru Bolszoj.