W 1953 z powodzeniem wystartował w wyborach prezydenckich, jako kandydat na wiceprezydenta u boku Ramona Magsaysaya. Po objęciu urzędu zastępcy głowy państwa otrzymał też funkcję ministra spraw zagranicznych. Resortem dyplomacji kierował aż do 1957. Prezydentem został niespodziewanie, na skutek śmierci Magsaysaya w katastrofie lotniczej w marcu 1957. W tym samym roku został już samodzielnie wybrany na prezydenta. Nie cieszył się przy tym popularnością przeciwnika. Krytykowany był szeroko za korupcję, nazbyt częste podróże zagraniczne oraz nader chętne wykorzystywanie kosztownych środków transportu, takich jak samoloty czy luksusowe jachty. Jego administracja posługiwała się przy tym nacjonalistyczną retoryką, a jednocześnie wdrażała program oszczędnościowy. Wszystkie wspomniane kwestie walnie przyczyniły się do porażki Garcii w wyborach z 1961. Nie oznaczała ona przy tym końca jego kariery politycznej. W 1971 został bowiem delegatem Konwencji Konstytucyjnej z Boholu. Wybrano go jej przewodniczącym. Zmarł krótko później, 14 czerwca 1971.
Życie prywatne Poślubił Leonilę Dimatagę. Para doczekała się jednej córki.
Przypisy
Kategoria:Filipińscy ministrowie Kategoria:Filipińscy prawnicy Kategoria:Filipińscy poeci Kategoria:Prezydenci Filipin Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Wiceprezydenci Filipin Kategoria:Zmarli w 1971