Konferencja w Kartaginie zwołana przez cesarza Flawiusza Honoriusza w 411 r. w celu zakończenia schizmy donatystów. Nie była ściśle synodem, ale może być uważana za jedno z najważniejszych zgromadzeń w historii Kościoła afrykańskiego. Biskupi, po interwencji diakona Paulina z Mediolanu, byłego sekretarza św. Ambrożego przesłuchali też Celestiusza, ucznia PelagiuszaPor. Augustyn z Hippony, (De peccato originali, 3-4.3; G. Madec, Le Christ de saint Augustin, La Patrie et la Voie. Paryż 2001 Desclée – Collection «Jésu et Jésus-Christ» 36, s. 223-224; O. Wermelinger. Rom und Pelagius. Die Theologische Position der römischen Bischöfe im Pelagianischen Streit in den Jahren 411-432, Stuttgart 1975, s. 9-11 i potępili nauczanie Pelagiusza. Uczynili to bez inspiracji i udziału Augustyna z Hippony, który nie był wtedy jeszcze włączony w kontrowersję pelagiańskąPor. V. Grossi i B. Sesboüé, Grzech pierworodny i grzech początków: od św. Augustyna do końca Średniowiecza, w: Grossi Vittorio, Ladaria Luis F. SJ, Lécrivain Philippe SJ, Sesboüé Bernard SJ, Człowiek i jego zbawienie, Historia Dogmatów t. 2, red. Bernard Sesboüé, przeł. Piotr Rak, red. nauk. ks. Tadeusz Dzidek, Kraków 2001 Wydawnictwo „M”, s. 139.