Cel ten miał zostać osiągnięty poprzez dezorganizację struktur rządowych oraz terroryzowanie i eliminację współpracowników aparatu władzy Adouli. Partyzanci opanowali całą prownicję Kwilu, przeistaczając się w ruch ludowy.
W 1964 Mulele został uwięziony, jednak w tym samym roku udał się na kolejną emigrację. Krótko po powrocie w 1968 został stracony, 18 października 1968. Został zwabiony przez ówczesnego dyktatorskiego prezydenta Konga - Mobutu Sese Seko - obietnicą pogodzenia się: zorganizował on bowiem huczne przyjęcie na jego cześć. Wieczorem 3 października 1968 Mulele zginął zamęczony z rozkazu Mobutu. Według relacji Justina-Marie Bomboko (premiera Zairu od 1960 do 1961) wciąż żywemu odrąbano uszy, odcięto nos, wyłupiono oczy i rzucono je na ziemię. Oderwano mu genitalia, potem amputowano ramiona i nogi. Wszystko to, gdy jeszcze żył. Jego szczątki wrzucono do worka i zatopiono w rzeceJean-Pierre Langellier, Mobutu, ucieczka "Wielkiego Lamparta" w: Ostatnie dni dyktatorów, wyd. Znak Horyzont, Kraków 2014, tłum. Anna Maria Nowak, s. 224..
Przypisy
Bibliografia Józef i Krystyna Chałasińścy, Bliżej Afryki, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa, 1965
Kategoria:Ministrowie Demokratycznej Republiki Konga Kategoria:Straceni Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 1968 Kategoria:Rewolucjoniści