Zbiornik dołączony był do orbitera za pomocą jednego punktu na dziobie i dwóch na rufie. W części rufowej znajdowały się także złącza do przepompowywania płynów, gazów, a także przekazywania prądu i sygnałów komunikacyjnych. Sygnały elektryczne i sterujące pomiędzy orbiterem a rakietami dodatkowymi także były przesyłane przez te złącza.
Elementy thumb|300px|Schemat zbiornika
Zbiornik z płynnym tlenem Zbiornik na płynny tlen był strukturą aluminiową typu skorupowego (obudowa stanowi ramę nośną), złożoną z zespawanych odpowiednio przygotowanych paneli. Zapewniał on wytrzymałość 240-250 kPa bezwzględnego ciśnienia. Zbiornik zawierał systemy antyzalaniowe i antywirowe. Ciekły tlen był podawany za pomocą 430 mm linii, poprzez zbiornik środkowy, na zewnątrz zbiornika, do prawego rufowego złącza z orbiterem. Taka średnica linii przesyłowej zapewniała przepływność 1264 kg/s przy pracy silników promu na 104% wydajności. Klinowy nos zbiornika zmniejszał opór i rozgrzewanie konstrukcji. Zawierał system kontroli wznoszenia się pojazdu w atmosferze i służył jako piorunochron. Zbiornik na tlen miał objętość 554 m³ oraz 8,41 m średnicy, 15 m długości, a pusty miał masę 5,4 tony.