Papabili Kardynałowie, zgodnie z obyczajem, nie wypowiadali się publicznie na temat konkretnych kandydatur. Nieliczni spośród nich w rozmowach z dziennikarzami wskazywali jedynie ogólnikowo, że nowy papież powinien być w wieku ok. 60–70 lat, pełen energii, zdolny do zreformowania Kurii oraz podjęcia wyzwań współczesnego świata; .
Więcej szczegółów na temat kandydatów podawała włoska prasa. Początkowo sugerowano, że popularność zyskuje idea papieża spoza Europy, a za tą opcją mieli się opowiadać w szczególności kardynałowie ze Stanów Zjednoczonych. Jednakże już po rozpoczęciu sediswakancji i kilku dniach obrad kardynałów na kongregacjach prasa włoska informowała, że przynajmniej pierwsze głosowania zapowiadają się na starcie kandydatur arcybiskupa Mediolanu Angelo Scoli (ur. 1941) i arcybiskupa São Paulo Odilo Scherera (ur. 1949). Grupa zwolenników Scoli miała liczyć około 40 kardynałów, głównie biskupów diecezjalnych z Europy i Ameryki oraz reprezentantów katolickich kościołów wschodnich. Z kolei Scherer miał zostać kandydatem „frakcji kurialnej”, gdyż był w przeszłości bliskim współpracownikiem kardynała Giovanni Battisty Re, emerytowanego prefekta Kongregacji ds. Biskupów. Jako kandydatów mogących liczyć na realne poparcie wśród elektorów wskazano także m.in.