Jan Jawicz (ur. 23 kwietnia 1897 w Kaplonosach, zm. 1986) – major administracji Wojska Polskiego.
Życiorys Pochodził z miejscowości Kaplonosy w powiecie włodawskim. W latach I wojny światowej początkowo służył w armii rosyjskiej, następnie, od końca 1915 roku w Brygadzie Strzelców Polskich, Dywizji Strzelców Polskich, a od lata 1917 roku w I Korpusie Polskim w Rosji, a następnie od 1918 roku w III Korpusie Polskim w Rosji.
W latach 1919–1927 służył pod rozkazami generała broni Lucjana Żeligowskiego. Początkowo w jego Grupie Operacyjnej, pełniąc funkcję komendanta stacji rozdzielczej w Mińsku. Od 1920 roku był adiutantem Naczelnego Dowódcy Wojsk Litwy Środkowej. Jego oddziałem macierzystym był wówczas Wileński pułk strzelców. Następnie był kierownikiem kancelarii Inspektora Armii nr 2 w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 85 pp. W kwietniu 1925 roku został przeniesiony do 21 pułku piechoty w Warszawie. W grudniu tego roku został przydzielony do Adiutantury ówczesnego Ministra Spraw Wojskowych generała Żeligowskiego na stanowisko oficera ordynansowego. 3 maja 1926 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 279. lokatą w korpusie oficerów piechoty.