W czasie kampanii wrześniowej dowodził 3. kompanią Baonu Stołecznego. Wziął udział w obronie Warszawy. Dowodzony przez niego pododdział wchodził w skład pododcinka „Północ” (dowódca - ppłk dypl. Walerian Tewzadze), który stanowił część odcinka „Warszawa–Zachód” (dowódca - płk dypl. Marian Porwit). 13 września 1939, w forcie Bema, podczas bombardowania stolicy przez Luftwaffe otrzymał ranę przestrzałową podudzia prawegoLudwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina ..., s. 224, 293, dowództwo 3 kompanii przejął porucznik Wiktor Edward Orczewski.. Do 21 października 1939 przebywał na leczeniu w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie, a po wypisaniu został zabrany do niemieckiej niewoli. Przebywał kolejno w oflagach: II A Prenzlau, II E Neubrandenburg, II D Gross-Born i X A Sandbostel.
Wyzwolony przez Anglików w dniu 29 kwietnia 1945, powrócił zimą 1946 do kraju. Nie wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego. Wyjechał z rodziną na Dolny Śląsk i osiedlił się w Karpaczu. Był represjonowany: odmawiano mu prawa do pracy i zwalniano, gdy jakąś posadę otrzymał. Na utrzymanie rodziny zarabiała żona Stanisława, która podjęła pracę jako nauczycielka w sanatorium dla dzieci chorych na gruźlicę. Niestety, sama zapadła na gruźlicę. By zdobyć środki utrzymania wynajmują pokoje turystom.