W 1951 Saddler pokonał m.in. Lauro Salasa i przegrał z Paddym DeMarco w towarzyskich walkach, a 26 września tego roku w Nowym Jorku zmierzył się po raz czwarty z Pepem. Walka była bardzo brutalna. Pep poddał ją w 9. rundzie, gdyż nie widział przez zapuchnięte oczy. Saddler przegrał następnie trzy z czterech kolejnych walk (w tym ponownie z DeMarco), a od 1952 do 1954 służył w wojsku zachowując tytuł mistrza świata. W 1954 m.in. pokonał w towarzyskiej walce Raya Famechona a 15 lutego 1955 w Nowym Jorku w walce o tytuł Teddy'ego Davisa. 20 lipca tego roku w Manili przegrał w towarzyskiej walce z przyszłym mistrzem świata Flashem Elorde, którego pokonał w obronie tytułu 18 stycznia 1956 w Daly City przez techniczny nokaut w 13. rundzie. Stoczył później jeszcze dwie walki i w styczniu 1957 wycofał się jako mistrz świata z powodu kontuzji oka odniesionej w wypadku samochodowym. Stoczył w sumie 162 walki, z których wygrał 144, w tym 103 przed czasem.
Został wybrany w 1990 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy. Zmarł w 2001, cierpiąc wcześniej na chorobę Alzheimera.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańscy bokserzy Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi piórkowej Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi superpiórkowej Kategoria:Zmarli w 2001 Kategoria:Ludzie urodzeni w Bostonie