Historia jeruzalemska Współcześni zwolennicy wczesnej datacji J zgadzają się, że prawdopodobnie nie mógł on powstać ani tak wcześnie, jak zakładała klasyczna hipoteza czterech źródeł, ani w takiej formie. Erich Zenger sformułował więc hipotezę „historii jeruzalemskiej” (Jerusalemer Geschichtswerk, JG) – krótkiego dzieła historycznego napisanego około roku 700 p.n.e., stanowiącego opracowanie najważniejszych tradycji ustnych na temat najdawniejszych dziejów Izraela. Dzieło miało powstać w reakcji na upadek północnego królestwa w 722 roku p.n.e. i pozostawać pod wpływem pierwszych proroków. Jego tekst miał być następnie rozbudowany w okresie wygnaniowym przez autorów deuteronomistycznych aż do postaci zbliżonej do J z klasycznej hipotezy czterech źródeł.
Jahwista w Babilonie Zwolennicy datowania Jahwisty na okres niewoli babilońskiej zwracają uwagę, że J tworzy nie tylko chronologicznie po D, ale również w opozycji do niego. Inaczej niż w tradycji deuteronomicznej, Bóg J nie jest obecny wyłącznie w jerozolimskiej świątyni, od której przebywający w Babilonie Żydzi zostali odcięci, ale towarzyszy Żydom wszędzie, również na wygnaniu w Egipcie.