Od 1947 służył w Oddziale Szkolenia Dowództwa Artylerii WP. W 1948 został szefem Wydziału Politycznego Dowództwa Wojsk Lądowych (w stopniu majora). W styczniu 1950 został wyznaczony na szefa Oddziału w Zarządzie Politycznym Okręgu Wojskowego nr II w Bydgoszczy. W 1950 r. ukończył studia I stopnia na Wydziale Społecznym Akademii Nauk Politycznych w Warszawie, a w 1957 studia magisterskie na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach 1954–1960 był dyrektorem Wydawnictwa MON. Wydawnictwo pod jego kierownictwem wydało m.in. pamiętniki gen. Dwighta Eisenhowera Krucjata w Europie, gen. Charles’a de Gaulle’a Pamiętniki wojenne i inne pozycje wspomnieniowe. Rozpoczął się wówczas także druk serii pod nazwą „Biblioteka Wiedzy Wojskowej” oraz kierowanej do młodzieży „Biblioteki Żółtego Tygrysa”. W 1959 r. awansował na stopień pułkownika. W latach 1960–1969 był szefem Zarządu Propagandy i Agitacji Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego – zastępcą szefa GZP WP. Podlegała mu działalność prasy wojskowej i periodyków wojskowych, a także wytwórni filmowej WP. Jego zastępcą był wówczas płk Józef Baryła – późniejszy generał broni i jako szef Głównego Zarządu Politycznego przełożony Polańskiego w latach 80.