W 1944 Pep stoczył 16 walk i wszystkie wygrał, w tym towarzyską z Manuelem Ortizem i dwie z Chalky Wrightem (pierwsza z nich, 29 września w Nowym Jorku, była o mistrzostwo świata, a druga towarzyska). W 1945 wygrał 7 walk (w tym z Philem Terranovą 19 lutego w Nowym Jorku o tytuł) i jedną zremisował (z Jimmym McAllisterem). Został uznany za boksera roku 1945 przez magazyn The Ring.
Po wygraniu 9 walk w 1946 zmierzył się po raz trzeci z Salem Bartolo, który w międzyczasie został mistrzem świata federacji NBA w wadze piórkowej. Stawką pojedynku, który odbył się 7 czerwca w Madison Square Garden, był tytuł mistrza obu federacji w tej kategorii. Pep zwyciężył przez nokaut w 12. rundzie. Później wygrał kolejnych 8 walk w tym roku (wszystkie towarzyskie), w tym z Chalky Wrightem.
W 1947 wygrał 11 walk, ale tylko w jednej stawką był tytuł mistrza świata (pokonał 22 sierpnia we Flint Jocka Lesliego przez nokaut w 12. rundzie). W 1948 po trzech zwycięskich walkach towarzyskich obronił tytuł wygrywając 24 lutego w Miami z Humberto Sierrą przez techniczny nokaut w 10. rundzie. Następnie stoczył 11 kolejnych zwycięskich walk towarzyskich (w tym z Paddym DeMarco) i 29 października w Madison Square Garden zmierzył się o tytuł z Sandym Saddlerem. Został znokautowany w 4. rundzie.