Szczególnie istotną formą płatności stały się dla handlu niewolnikami od początku XVI stulecia aż do przełomu XVIII/XIX wieku. W XIX stuleciu używano ich w szerokim zakresie do opłacania kosztów na zachodnioafrykańskich plantacjach oleju palmowego i do jego zakupu. Dla miejscowej ludności miały doniosłe znaczenie nie tylko jako podstawowy środek płatniczy, lecz również jako forma lokaty kapitału, gdyż powszechnie gromadzono je i przechowywano.
Wyroby te miały różne rozmiary i wagę. Wśród XIX-wiecznych manili wyróżniano pod tym względem 9 typów: abi (63 g), okpoho (75 g), okombo (81 g), ejema (84 g), atoni (90 g), onoudu (116 g), nkobnkob (118 g), popo (150 g) i mkporo (260 g), choć niektóre klasyfikacje wyodrębniają ich więcej. W użyciu były też szczególnie wielkie, zwane igbi, o długości ok. 28 cm i ciężarze (zależnie od odmiany) 2,5 lub 3 kg, i zdobione (jako jedyne).. Pod koniec 1948 r., gdy zaczęto wycofywać manile z rynku, w obiegu były tylko trzy typy: abi, okpoho i okombo.. Oprócz typu, siła nabywcza manili zależała od metalu, z którego je wykonano (miedziane były droższe od mosiężnych), i od regionu, gdzie dokonywano wymiany. Z biegiem czasu zmieniała się ona, m.in. wskutek inflacji. Cena niewolnika, w zależności od okresu i rodzaju bransolety, wynosiła od kilku do kilkudziesięciu manili. Cios słoniowy w 1505 r.