Po aresztowaniu i zesłaniu biskupa Krasińskiego (czerwiec 1863) Rokicki przeniósł się do archidiecezji mohylewskiej, gdzie był osobistym sekretarzem arcybiskupa Żylińskiego w Sankt Petersburgu. Pełnił także posługę kapelana w Cesarskim Instytucie Sierot w Gatczynie. W 1864 został mianowany inspektorem Akademii Duchownej w Sankt Petersburgu (po odsunięciu rektora Aleksandra Bereśniewicza); przeciwstawiał się polityce rusyfikacji akademii, prowadzonej przez nowego rektora Dominika Stacewicza. Wykładał homiletykę i patrologię, później historię Kościoła i prawo kanoniczne; w 1875 uzyskał stopień doktora teologii. Otrzymał godności w kapitule katedralnej mohylewskiej - kanonika (1865), scholastyka (1868), kantora (1877).
Po śmierci rektora Stacewicza (3 lipca 1876) ks. Rokicki przejął jego obowiązki w Akademii Duchownej, pozostając zwierzchnikiem uczelni do listopada 1878. Ostatnie miesiące życia spędził w Kolegium Duchownym w Petersburgu. Pozostawił w rękopisie kilka prac z historii Kościoła i prawa kanonicznego, a także Apokalipsę białym wierszem. W 1862 wydał "Skarbczyk chronologiczny historyi polskiej" Został odznaczony m.in. Orderem Św. Stanisława i Orderem Św. Anny.
Bibliografia Bolesław Kumor, Urban Rokicki [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom XXXI wyd.