Historia Budowa tunelu została poprzedzona intensywnymi dyskusjami. Wszyscy byli zgodni, że nowe połączenie pomiędzy rozdzielonym rzeką Rotterdamem jest potrzebne, by rozładować ruch lokalny (przede wszystkim pieszy i rowerowy) oraz ruch krajowy (połączenie drogowe północy z południem). Skoncentrowano się zatem na odpowiedzi na pytanie, czy lepszym rozwiązaniem będzie budowa mostu (rozwiązanie sugerowane przez rząd) czy tunelu (rozwiązanie lansowane w Rotterdamie). Władze Rotterdamu motywowały swoją decyzję o budowie tunelu względami ekonomicznymi: tunel był tańszy od mostu, tym bardziej że gdyby zdecydowano się na to drugie rozwiązanie, wysokość mostu musiałaby być duża, co najmniej 60 m, tak by umożliwić swobodny ruch statków. 15 czerwca 1937 prezydent miasta Droogleever Fortuyn dał zielone światło na budowę Tunelu pod Mozą.
Po wybuchu drugiej wojny światowej budowa była kontynuowana pod okupacją niemiecką. Tunel został otwarty 14 lutego 1942, jednakże wydarzeniu temu nie towarzyszyły żadne uroczystości. Przekazy pozwalają wierzyć, że podczas otwarcia oficjele zauważyli dwóch chłopców na rowerach wyjeżdżających z tunelu (inne przekazy mówią o trzech). Nikt jednak nie zauważył ich wejścia do tunelu z drugiej strony.