Następnie miejsce zostało najwyraźniej opuszczone na ponad 1500 lat aż do zasiedlenia przez Izraelitów w XI stuleciu p.n.e., początkowo jako nieotoczone murem wydzielone miejsce lub święty obszar położony na górnym wzgórzu, a później jako miasto-garnizon dziś określany jako „cytadela”.
Twierdza i sanktuarium powstały w okresie króla Dawida i Salomona. Artefakty znalezione w sanktuarium cytadeli reprezentują przede wszystkim dary z oliwy, wina, pszenicy i innych produktów dostarczane przez wiele osób przez cały okres panowania królów Judy aż do podboju królestwa przez Babilończyków. Podobnie w okresie perskim, machabejskim, rzymskim i we wczesnym muzułmańskim mieszkańcy dostarczali produkty na górne wzgórze. Ślady tego pozostały na połamanych fragmentach ceramiki zalegających całe miejsce.
W okresie królów judzkich cytadela była stopniowo obwarowana, odnowiona i przebudowana aż została ostatecznie zniszczona pomiędzy 597 a 577 rokiem p.n.e. podczas oblężenia Jerozolimy przez babilońskiego króla Nabuchodonozora II. Do najbardziej znaczących artefaktów pochodzących z tego okresu należy ostrakon datowany na połowę VII wieku p.n.e., odnoszący się do tej twierdzy jako do Domu Jahwe.