W 1720 roku do miasta został sprowadzony zakon pijarów, którzy otrzymali na własność parafię w 1730 roku. Do świątyni zakonnicy dobudowali klasztor, który został spalony w latach: 1732, 1736, 1759 roku. Po kolejnym zniszczeniu radziejowskiej fary przez pożar – w połowie XIX stulecia – została ona odbudowana w latach 1860–1864 (dodano wtedy elementy neogotyckie). Po opuszczeniu Radziejowa przez pijarów, klasztor został rozebrany. W 1913 roku do fary została dobudowana nowa kaplica południowa, a kaplica północna została ozdobiona szczytem w stylu neogotyckim. W 1928 roku dach nad prezbiterium został nieco podwyższony i otrzymał pokrycie w postaci dachówek.
Architektura Jest to budowla murowana, zbudowana w stylu gotyckim z cegły palonej. Prezbiterium posiada dwa przęsła i jest zamknięte trójbocznie. Od jego północnej strony mieści się neogotycka zakrystia z przedsionkiem. Nawa jest szersza i wyższa, posiada cztery przęsła, do jej północnej i południowej strony są dostawione kaplice zbudowane w 1913 roku. Do elewacji zachodniej jest dostawiona neogotycka kruchta. W prezbiterium znajduje się neogotyckie, krzyżowe sklepienie z dwoma przęsłami, posiada ono gurty spływające na pilastry przy ścianach. Kaplice w nawie bocznej posiadają podobne sklepienie. Nawa boczna posiada płaski drewniany strop.